بسم الله الرحمن الرحیم

این حسین کیست که عالم همه دیوانه ی اوست
این چه شمعی است که جان ها همه پروانه ی اوست

و او کیست که در بارگاه قدس که جای ملال نیست؛ اما مجالی هست که عزایش را به تماشا بنشینی؟ او کیست که این همه آوازه ها از وی است و خلاصه او کیست که عالم همه دیوانه ی اوست؟ آری؛ اوست: ثِقل أثقل ثقلین ، مرجان مَرَجَ البحرین ، ثانی السبطین ، مولی الکونین ، حضرت أبا عبدالله الحسین که به سلامی همیشگی از تبار «ما بقیتُ و بقی اللّیل و النّهار» لب خود می گشاییم و با نیایشِ «لا جعله الله آخرَ العهد منّی لزیارتک» با او به نجوا می نشینیم.
دیگر بار، واحد پژوهشی نفوذ، سعی بر آن دارد تا کاروان دلشدگان حسین (علیه السلام) را به شوق إقامت دل و قصد غارت محفل، با خود همراه نماید و تا دیار عشق و معرفت و زیبایی یعنی کربلای حضرتش، عزیمت دهد. بدین منظور مجموعه ی واحد پژوهشی نفوذ بر آن شد تا در آستانه ی أربعین حسینی، همّتی بگمارد و دوستداران حضرتش را از چشمه ی جوشان و دریای بیکران فضائل آن حضرت، جرعه ای بنوشاند.
حدیث معاویة بن وهب، قطره ای است از این دریای بیکرانِ فضیلت و معرفت، که با بیان شیوای حضرت امام صادق (علیه السلام)، تمام جزء جزءِ وجود انسان را به شوق درکِ حریم کربلای حسین (علیه السلام)، وا می دارد و به سوی آن دیار، پرواز می دهد.
به همین منظور، متن حدیث شریف و ترجمه ی آن را علاوه بر آنچه که در این صفحه درج شده است، به صورت فایل تصویری در اختیار مراجعین گذاشته ایم تا با دریافت آن بتوانند استفاده ی بیشتری از این حدیث گرانبها داشته باشند.

گفتنی است این حدیث شریف، دارای أسناد و طرق روایی بسیار محکم و متقنی است که ما این أسناد را به همراه نشانیِ مصادر آن، به صورت نموداری ودر قالب یک فایل تصویری (جهت دریافت) در اختیار مراجعین سایت قرار داده ایم.
لازم به ذکر است، از دوستانی که در تهیّه و تنظیم این حدیث شریف ما را یاری کردند، خصوصاً از  حجة الإسلام سید حسین کشفی که در تنظیم أسناد و مدارکِ حدیث شریف، ما را مساعدت نمودند، تقدیر و تشکر می کنیم.
متن حدیث معاویة بن وهب :
«عَنْ مُعَاوِیَةَ بْنِ وَهْبٍ (۱) قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام وَ هُوَ فِی مُصَلَّاهُ فَجَلَسْتُ حَتَّى قَضَى صَلَاتَهُ فَسَمِعْتُهُ وَ هُوَ یُنَاجِی رَبَّهُ وَ یَقُولُ یَا مَنْ خَصَّنَا بِالْکَرَامَةِ وَ وَعَدَنَا الشَّفَاعَةَ وَ حَمَّلَنَا الرِّسَالَةَ وَ جَعَلَنَا وَرَثَةَ الْأَنْبِیَاءِ وَ خَتَمَ بِنَا الْأُمَمَ السَّالِفَةَ وَ خَصَّنَا بِالْوَصِیَّةِ وَ أَعْطَانَا عِلْمَ مَا مَضَى وَ عِلْمَ مَا بَقِیَ وَ جَعَلَ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْنَا اغْفِرْ لِی وَ لِإِخْوَانِی وَ زُوَّارِ قَبْرِ أَبِیَ عبد الله الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِمَا الَّذِینَ أَنْفَقُوا أَمْوَالَهُمْ وَ أَشْخَصُوا أَبْدَانَهُمْ رَغْبَةً فِی بِرِّنَا وَ رَجَاءً لِمَا عِنْدَکَ فِی صِلَتِنَا وَ سُرُوراً أَدْخَلُوهُ عَلَى نَبِیِّکَ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه و آله وَ إِجَابَةً مِنْهُمْ لِأَمْرِنَا وَ غَیْظاً أَدْخَلُوهُ عَلَى عَدُوِّنَا أَرَادُوا بِذَلِکَ رِضْوَانَکَ فَکَافِهِمْ عَنَّا بِالرِّضْوَانِ وَ اکْلَأْهُمْ بِاللَّیْلِ وَ النَّهَارِ وَ اخْلُفْ عَلَى أَهَالِیهِمْ وَ أَوْلَادِهِمُ الَّذِینَ خُلِّفُوا بِأَحْسَنِ الْخَلَفِ وَ اصْحَبْهُمْ وَ اکْفِهِمْ شَرَّ کُلِّ جَبَّارٍ عَنِیدٍ وَ کُلِّ ضَعِیفٍ مِنْ خَلْقِکَ أَوْ شَدِیدٍ وَ شَرَّ شَیَاطِینِ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ وَ أَعْطِهِمْ أَفْضَلَ مَا أَمَّلُوا مِنْکَ فِی غُرْبَتِهِمْ عَنْ أَوْطَانِهِمْ وَ مَا آثَرُونَا عَلَى أَبْنَائِهِمْ وَ أَهَالِیهِمْ وَ قَرَابَاتِهِمْ اللَّهُمَّ إِنَّ أَعْدَاءَنَا عَابُوا عَلَیْهِمْ خُرُوجَهُمْ فَلَمْ یَنْهَهُمْ ذَلِکَ عَنِ النُّهُوضِ وَ الشُّخُوصِ إِلَیْنَا خِلَافاً عَلَیْهِمْ فَارْحَمْ تِلْکَ الْوُجُوهَ الَّتِی غَیَّرَتْهَا الشَّمْسُ وَ ارْحَمْ تِلْکَ الْخُدُودَ الَّتِی تَقَلَّبُ عَلَى قَبْرِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام وَ ارْحَمْ تِلْکَ الْأَعْیُنَ الَّتِی جَرَتْ دُمُوعُهَا رَحْمَةً لَنَا وَ ارْحَمْ تِلْکَ الْقُلُوبَ الَّتِی جَزِعَتْ وَ احْتَرَقَتْ لَنَا وَ ارْحَمْ تِلْکَ الصَّرْخَةَ الَّتِی کَانَتْ لَنَا اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْتَوْدِعُکَ تِلْکَ الْأَنْفُسَ وَ تِلْکَ الْأَبْدَانَ حَتَّى تُرَوِّیَهُمْ مِنَ الْحَوْضِ یَوْمَ الْعَطَشِ فَمَا زَالَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِ یَدْعُو بِهَذَا الدُّعَاءِ وَ هُوَ سَاجِدٌ فَلَمَّا انْصَرَفَ قُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاکَ لَوْ أَنَّ هَذَا الَّذِی سَمِعْتُهُ مِنْکَ کَانَ لِمَنْ لَا یَعْرِفُ اللَّهَ لَظَنَنْتُ أَنَّ النَّارَ لَا تَطْعَمُ مِنْهُ شَیْئاً أَبَداً وَ اللَّهِ لَقَدْ تَمَنَّیْتُ أَنِّی کُنْتُ زُرْتُهُ وَ لَمْ أَحُجَّ فَقَالَ لِی مَا أَقْرَبَکَ مِنْهُ فَمَا الَّذِی یَمْنَعُکَ مِنْ زِیَارَتِهِ یَا مُعَاوِیَةُ لم تَدَعُ ذَلِکَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ فَلَمْ أَدْرِ أَنَّ الْأَمْرَ یَبْلُغُ هَذَا کُلَّهُ فَقَالَ یَا مُعَاوِیَةُ وَ مَنْ یَدْعُو لِزُوَّارِهِ فِی السَّمَاءِ أَکْثَرُ مِمَّنْ یَدْعُو لَهُمْ فِی الْأَرْضِ ، لَا تَدَعْهُ لِخَوْفٍ مِنْ أَحَدٍ فَمَنْ تَرَکَهُ لِخَوْفٍ رَأَى مِنَ الْحَسْرَةِ مَا یَتَمَنَّى أَنَّ قَبْرَهُ کَانَ عنده أَمَا تُحِبُّ أَنْ یَرَى اللَّهُ شَخْصَکَ وَ سَوَادَکَ فِیمَنْ یَدْعُو لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله أَ مَا تُحِبُّ أَنْ تَکُونَ غَداً مِمَّنْ تُصَافِحُهُ الْمَلَائِکَةُ أَ مَا تُحِبُّ أَنْ تَکُونَ غَداً فِیمَنْ یَأْتِی وَ لَیْسَ عَلَیْهِ ذَنْبٌ فَیُتْبَعَ بِهِ أَ مَا تُحِبُّ أَنْ تَکُونَ غَداً فِیمَنْ یُصَافِحُ رَسُولَ اللَّهِ صلی الله علیه و آله».

ترجمه ی حدیث :
«معاویة بن وهب گوید: بر حضرت صادق علیه السّلام وارد شدم در حالى که امام علیه السّلام در محراب خویش به نماز مشغول بود، من کنارى نشستم تا از نماز فارغ شد و به سجده رفته به دعا پرداخت، شنیدم چنین مناجات میکرد: اى که ما را بکرامت و بزرگى مخصوص نموده‏اى، و وعده شفاعت عطا فرموده‏اى، و پیام رسالت بر عهده ما نهاده‏اى، و ما را وارث پیامبران قرار داده‏اى، و سلسله أمم (و نبوّات) را به ما پایان بخشیده‏اى، و منصب وصایت را ویژه ما خاندان ساخته‏اى، و علم گذشته و آینده را بما ارزانى داشته‏اى، و دلهاى مردم را به سوى ما توجّه داده‏اى، بیامرز مرا و برادران دینیم را، و نیز زائرین قبر أبا عبدالله حسین بن على علیهما السّلام را، آنان که مخارجى متحمّل شده و به سوى ما کوچ کرده‏اند به جهت میل و رغبتى که در صله و نیکى به ما دارند، و به امید أجر و پاداشى که در محبّت و دوستى با ما نزد تو است، و براى شادى و سرور قلب پیغمبرت محمّد صلّى اللَّه علیه و اله و سلّم، و پذیرش امر و دستور و ولایت ما، و خشمگین ساختن دشمنان ما، قصدشان در تمام این امور رضایت و خشنودى تو است، پس پاداش ده ایشان را از جانب ما به بهشت و مقام رضایت، و محفوظ بدار آنان را در شب و روز، و خانواده و فرزندانشان را در نبودن ایشان به بهترین وجه سرپرستى نما و یارشان باش، و دور گردان از آنها شرّ و فساد هر سرکش بد کردار مخالف حق را، و شرّ هر ناتوان یا توانا و هر شیطانى از انس و یا جن را، و به ایشان عطا فرما آنچه آرزو دارند از پاداش در این غربت و دورى از وطن و مقدّم داشتن ما بر فرزند و خانمان و خویشانشان. بار الها دشمنان ما این سفر را بر زائرین ما عیب گیرند ، و آنان را سرزنش کنند ولى اینها به هیچ وجه جلوگیر دوستان ما از اقدام بدین عمل و شتافتن آنها به سوى ما نشود، و على رغم دشمنان ما بدان تصمیم گرفته و مبادرت مى‏ورزند، پس پروردگارا بر این رخسارها که از تابش آفتاب در این راه رنگش دگرگون گشته، و بر این گونه‏ها که به قبر حسین علیه السّلام سائیده شده و بر این دیدگانى که از سوز دل براى ما اشکش جارى شده، و بر این دل ها که در مصیبت ما بیتاب گشته و سوخته، و بر این فغان و خروش ها که براى مظلومیّت ما بر کشیده شده رحمت آور. بار الها من این جان ها و این جسم ها را به تو میسپارم تا در آن روز که تشنگى همه را فرا میگیرد از حوض کوثر سیرابشان فرمائى. پس امام علیه السّلام همچنین این دعا را در آن حال (در حال سجده) تکرار میفرمود و چون فارغ شد عرض کردم قربانت گردم آنچه را که من از شما شنیدم اگر در باره کسى بود که خدا را هم نمى‏شناخت گمانم اینست که آتش دوزخ به هیچ چیز او دست نمى‏یافت و به راستى که آرزو کردم اى کاش به حجّ نمى‏رفتم و به زیارت حسین علیه السّلام مى‏شتافتم. امام علیه السّلام فرمود: منزل تو که به قبر حسین علیه السّلام نزدیک است پس چه چیز تو را مانع از زیارت آن شده و چرا آن را ترک کرده‏اى؟ عرض کردم: قربانت شوم نمیدانستم که تا این حد داراى اهمیّت است، فرمود: اى معاویه دعاکنندگان در باره زائرین آن حضرت در آسمان بیشترند از دعاکنندگان آنها در روى زمین، ترک مکن آن را از ترس هیچ کس زیرا هر کس ترک کند آن را از ترس آنقدر حسرت برد و ندامت بیند که تمنّا کند اى کاش قبرش در دسترس او میبود، آیا دوست ندارى که خداوند پیکر و سیاهى تو را در گروهى بنگرد که رسول خدا صلّى اللَّه علیه و اله و سلّم در باره ایشان دعا مى‏کند؟ آیا خوش ندارى که فرداى قیامت جزء آن جمعیّت باشى که فرشتگان با آنها دست میدهند و مصافحه مى‏کنند؟ آیا مایل نیستى که در قیامت از آن دسته و زمره باشى که وارد شوند و بار گناهى بر دوش ندارند تا به عقوبتش گرفتار آیند؟ آیا میل ندارى که در قیامت از گروهى باشى که با رسول خدا صلّى اللَّه علیه و اله و سلّم دست میدهند و مصافحه مى‏نمایند؟»

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
(۱) قال النجاشی فی ترجمته : معاویة بن وهب البجلی أبو الحسن عربی صمیمی ثقة حسن الطریقة روى عن أبی عبد الله و أبی الحسن علیهما السلام. له کتب منها: کتاب فضائل الحج
‏

ـ برای دریافت فایل تصویری «متن و ترجمه» حدیث معاویة بن وهب اینجا کلیک کنید.

ـ برای دریافت فایل تصویری «نمودار أسناد» حدیث معاویة بن وهب اینجا کلیک کنید.